მოგესალმები სტუმარი | RSS

ჩემი ამოსუნთქვები შენს სხეულზე დარჩა. მოპარულმა კოცნებმა კი ლავიწის ჩაღრმავებაში იპოვეს ბინა. მათ ციხესიმაგრე დაიგულეს და არასდიდებით დატოვებენ ისინი მოპოვებულ სიმშვიდეს. ეს შენ იცი და კვებავ კიდეც მათ. ნეტავ, არ მოგბეზრდა?
ჩემი ძლივს შესაგრძნობი შეხებები შენს გრიგალივით მოვარდნილ ჟრუანტელში იშლებიან ატომებად მაშინ, როდესაც გახსენდება - როგორ ვითვლიდი შენი გამოკვეთილი ხერხემლის მალებს.
ჩვენს ატომში ნეიტრონი არ არის.

კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 15 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★


-გაიგე გოგო? მაყაშვილი საზღვარგარეთ წასულა..
-ეგ როგორ?
-აი ასე, მიუტოვები ყველა ანდრიას ჩათვლით და წასულა
-რატომ? ნეტავ რა მოხდა?
-ეგ არავინ იცის?ამბობენ სასწავლებლად წავიდაო
-შანსი არაა, მაქ რაღაც სხვა ამბავია, აბა გოგო ანდრიას ნაირ ბიჭს რო მიატოვებ თავში ტვინი გექნება?

----------------------

-ბიჭო გაიგე მაყაშვილი წასულა ამერიკაში...
-ვინ მაყაშვილი ბიჭო თათა?
-ჰო თვით თათა მაყაშვილი წავიდა ამერიკაში, როგორც ამბობენ სასწავლებლად
-და ყველანი მიატოვა?დაშალა მათი ამდენი ხნის მეგობრობა ტო?
-ჰო და წერეთელიც რო მიატოვა
-ვახ რა არ ხდება ხოლმე!
 

კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 46 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★


  არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ჩვენს ცხოვრებაში ქაოსი შემოაქვთ. ყველაფერს, რაც მანამდე წიგნებივით თაროზე, მწკრივში ჩაგველაგებინა ერთი ხელის მოსმით ურევენ. ასეთი ადამიანები ყოველთვის მიდიან და დროთა განმავლობაში ბუმერანგის მსგავსად გვიბრუნდებიან. მიძინებულ ვულკანს ჰგვანან, რომლებიც ყოველი წასვლისას უფრო დიდ ალიაქოთს ტოვებენ.
ყველაფერი შენ.. ყველაფერი მე ...
გასულკვირას, პარასკევ დღეს, მაღვიძარამ გაფანტა სიზმრების მეჯლისი..
- ღმერთო, როგორ მძულს ეს ხმა.. თვალგაუხელლად, ხელის აქა-იქ ფათურით ვიპოვნე ტელეფონი და გავაჩუმე..
ცხრა საათი იყო, თერთმეტზე უნივერსიტეტში უნდა ვყოფილიყავი..

კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 44 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★


არ მოგატყუებ. არ ვიტყვი, რომ ახლა ნოემბერია მე კი მისი სუსხი სახის კანს მიწვავს. არც მარჯანიშვილზე დავეხეტები უგზო-უკვლოდ შენს საძებნელად და არც წვიმს.
არ წვიმს ისე თქეშით, როგორც ვინატრებდი. გახსოვს ? მიყვარს წვიმა. საოცრად არარომანტიკულად მიყვარს და უარს არ ვიტყოდი, რომ ყოველდღე წვიმდეს. სამყაროს მელანქოლია იფრქვევა იმედგაცრუებულ წვეთებში, როცა ისინი მშობელი ცისგან უარყოფილნი მოწყვეტით ეშვებიან გამოფიტულ მიწაზე.
ადამიანთა უყურადღებობით გამოფიტულ მიწაზე.
არა, არ დავიწყებ და თავს ვაჟად არ ჩავთვლი. მიწა იმდენადაა ცოცხალი, რამდენადაც ადამიანი თვლის, რომ ასეა.
ადამიანებს ჩვევად ექცათ გააფუჭონ საქმე და შემდეგ ამ გაფუჭებულ საქმეზე იწუწუნონ. რა აზრი აქვს.

კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 54 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★


22 წლის ვიყავი თბილიში რომ დავბრუნდი. ჩემი დეიდაშვილი გიორგი ,პეკინზე მარტო ცხოვრობდა და მასთან დარჩენა გადავწყვიტე. ადრე ერთად ვიზრდებოდით და ასე თუ ისე ვმეგობრობდით. არც იმდენად რომ ერთად გვეცხოვრა თუმცა 8 წელი გავატარე გერმანიაში და თბილისურ ცხოვრებას გადაჩვეულს მარტო ძალიან გამიჭირდებოდა. მას კი მეზობელი სჭირდებოდა რომელიც კომუნალურებს გადაიხდიდა და სახლში ახალი საჭმელს მიიტანდა. სხვა თუ არაფერი ბინის ქირის გადახდა მაინც არ მომიწევდა თანაც ეს საკითხები წინასწარ განვიხილეთ და ერთმანეთს არ დავუმალეთ რომ პირადი გამორჩენის მიზნით გადავწვიტეთ ერთად ცხოვრება. ეს მუტუალიზმს ჰგავდა რომლის დროსაც ორი სახეობის თანაცხოვრებისას ორივე იღებს სარგებელს. კარგათ ჟღერდა უბრალოდ მთავარი იყო ეს ურთიერთობა პარაზიტიზმში არ გადასულიყო რომლის დროსაც ერთი სარგებელს იღებს მეორე კი ზიანდება.

კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 58 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★


კლასში, როგორც ყოველთვის, ზარის დარეკვისთანავე შემოვიდა, თბილი ღიმილით მოგვესალმა და ოდნავ დაბნეული გამომეტყველებით მოხდენილად დაჯდა სკამზე.

მე უკან მჯდომ თანაკლასელს ვესაუბრებოდი. წინა დღის ამბებს განვიხილავდით. მასწავლებლისკენ გავიხედე. ერთი შეხედვა საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ენა ჩამვარდნოდა და კისერი გამშეშებოდა. ვეღარ ვტოკდებოდი, ხმასაც ვერ ვიღებდი, ენას ვერ ვატრიალებდი პირში, თითქოს დამბლა დამემართა. ჩემმა თანაკლასელმა საფეთქელზე დამიკაკუნა თითი და თმებზე მომქაჩა, მერე ხელებს შუა მოიქცია ჩემი თავი და იძულებით შემატრიალა იქითკენ, საითაც თვითონ იჯდა.
- რა დაგემართა?
- ააააარაფერი! რა უნდა დამმართოდა? - ღიმილით ვუპასუხე.

კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 40 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★

√დროს არასდროს სწყინდება სინანული გვაგრძნობინოს...მე არასდროს შემეძლო მესაუბრა ხმამაღლა გრძნობებზე,ისინი გონებაში იდგავდნენ ფესვებს...და როცა ჩემში წარმოიშვა ყველაზე მთავარი შეგრძნება სიყვარულის იმ ერთადერთის მიმართ დაბადებული გრძნობა-გონებას არ მივეცი უფლება მიეტანა გულამდე,ალბათ ასეც ხდება ხოლმე გაურკვევლობას თავადვე ვუქმნით ხანდახან საკუთარ თავს.

ერთი წლის წინ ათი წლის უნახავ საყვარელ მხარეს ვესტუმრე,სულ რამდენიმე დღით,იქ ჩასულმა გადავწყვიტე დამევლო ის ადგილები რომლებთანაც განსაკუთრებული მოგონებები მაკავშირებდა.ჩასვლისთანავე,იმ ღამესვე გავეშურე გარეთ ქუჩებში რათა არც ერთი წამი არ დამეკარგა...მივაბიჯებდი და ვიხსენებდი ძველ დროს...ბავშვობაში როცა აქ ყოფნის დროს სახეს ხელებში ვრგავდი და ოთახის სარკმლიდან ჩემს წინ ამაყად აზვირთებულ მთებს შევყურებდი მეგონა რომ სადღაც მიწის სიღრმეში ვიჯექი,მეფიქრებოდა რომ ეს სხვა სამყარო იყო,ხოლო როცა გზას ვადგებოდით და ვხედავდი როგორ ამოვდიოდით ამ სასიამოვნო გარემოდან და ვუერთდებოდით ხმაურიან ქალაქს,მინდებოდა თითოეულ გზად შემხვედრ ადამიანთან მივსულიყავი და მეთქვა მათთვის "ეს უნდა ნახოთ იქ რა კარგია"...ჩემთვის განსაკუთრებული იყო საათები რომლებსაც მდორედ მოსეირნე მდინარის ნაპირთან ვატარებდი,აჩემებულ ლოდზე ჩამოვჯდებოდი და ჩავყურებდი მწვანე,ჭაობისფერ მდინარეს რომელიც მის ზემოთ გადაფურცლული ცის სილურჯის ნაცვლად ნაპირის ზოლზე აშოლტილ ხეთა ტოტების ანარეკლს მასპინძლობდა,გულის სიღრმეს უხსნიდა სუსტ ტოტებზე დაკიდებულ ფარატინა ფოთლების ფურცლებს,რაკრაკებდა მდინარის ხმა და ამ დროს მე არ მესმოდა შრიალი ფოთლების,სულ ვფიქრობდი

კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 47 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★

არასასურველი მესამე შვილი აღმოვჩნდი ჩემი ოჯახისთვის..
სიღატაკე...
სიცივე...
ქუჩა...
შიმშილი..
ცემა..
მოკლე მონახაზი ჩემი ბავშვობისა.
არც იმდენად გამიმართლა ცხოვრებაში,რომ ნაგავსაყრელზე დატოვებული 25 წლის უკან ვინმე შეძლებულ და თბილ ადამიანს ვეპოვნე,პირიქით..ჩემი უფროსი მარინა,როგორც მასე ვეძახდით ზედმეტად მკაცრი და მომთხოვნი იყო,ქუჩაში გვაიძულებდა მოწყალების თხოვნას და ყველა ფულს გვართმევდა დღის ბოლოს რასაც კი ვაგროვებდით..მზიანი დღეც კი ნაცრისფერი იყო..მეც მინდოდა ბავშვობა,მეც მინდოდა ხალისი ცხოვრების..მეც მინდოდა ოჯახი და საბანი რომ მქონოდა..თუმცა მიტოვებულ შენობაში,კარდონებით გაშლილ საწოლზე ისხდნენ ნინი და გიორგი,ძველ პურს ერთმანეთს უნაწილებდნენ და ოცნებობდნენ..ოცნებობდნენ მომავალზე...

კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 45 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★

23ოქტომბერი... ის დღე რომ არა...

მანქანა მიაპობდა წვიმით დასველებულ გზას სადაც ცოლ-ქმარი ისხდნენ ორ მოზარდ ბავშვთან ერთად
- ამირან ცოტა ნელა ატარე, სიფრთხილეს თავი არ სტკივა- ეჯუჯღუნებოდა მზია
- მზია, ქალო იქნებ დამშვიდდე რა უნდა მოხდეს
- არ ვიცი... იმაზე მეტი მტერი გვყავს ვიდრე გგონია, გული რაღაც ცუდს მიგრძნობს
- დამშვიდდი, მშვიდობით ჩავალთ სახლში- ამშვიდებდა ამირანი ცოლს. უკანა სავარძელზე კი და-ძმა ენას არ აჩუმებდა
- სებე მაგ ენას თუ არ გააჩუმებ ამოგაძრობ იცოდე- ცოფებს ყრიდა გოგო
- ვის აშინებ კატერინა?- იწვევდა სებე
- აი დღეს დაბადების დღე მაქვს და ნერვებს არ ავიშლი რაა, მამაა უთხარი რომ ხვალ წავიდეთ კინოში; არ მომყვება და აქეთ მაშაყირებს კიდეც- მამას თავს აცოდებდა და თან თავის ძმას ეჯღანებოდა
-რა გჭირთ, ხალხმა რომ შემოგხედოთ ბაღის ბავშვები ეგონებით, ერთი უნივერსიტეტში მოეწყო მეორე კიდე მეორე კურსზეა და ვერ დასერიოზულდით ხო - იცინოდა ამირანი
- ნეტა ვის გვანან საინტერესოა- ხელები გადაიჯვარედინა მზიამ
- ნუ მკბენ ცოლო მაინც არ მეტკინება- ცოლს გადახედა ამირანმა
- გზას უყურე ამირან, ძალიან სწრაფად მიდიხარ ცოტა შეუნელე- საყვედურს საყვედურზე აძლევდა ქმარს
- კარგი ხო ოღონდ შენ დამშვიდდი- დაჰყვა ცოლის ნებას და მანქანის შენელებას ეცადა მაგრამ ამაოდ, უეცრად შიშმა აიტანა მაგრამ არ იმჩნევდა არ უნდოდა მათი განერვიულება. მანქანა კი სულ უფრო სწრაფად მიაპობდა გზას
- ჯანდაბა- შეიკურთხა ამირანმა- ბავშვებო აქ ცუდი მოსახვევია... გაიკეთეთ ღვედი და კარგად მოეჭიდეთ რამეს
- რა ხდება? სადმე გადაფრენას ხოარ ვაპირებთ-გაიხუმრა სებემ მაგრამ მამის გამომეტყველებაზე მიხვდა რომ რაღაც ცუდი მოხდებოდა, რაღაც ძალიან ცუდი
- ამირან... - ხმა ჩაუწყდა მზიას



კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 53 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★


- რაო?! - ელვის სისწრაფით მოვწყდი საზურგეს. თვალები იმხელაზე ვჭყლიტე, მეგონა გადმომცვივდებოდა. ნერწყვიც დამიშრა, რომ ერთიანად ამწვარი ყელი დამესველებინა. ქეროლს მივშტერებოდი და ნელ-ნელა სუნთქვა მიხშირდებოდა.რაღაცას მეუბნებოდა კიდევ, მაგრამ არაფერი მესმოდა. "შენს გარდა ამ საქმეს ვერავის ვანდობ" ამომიტივტივდა გონებაში და საჭეს გაშლილი მტევანი მთელი ძალით დავარტყი. ჩემს გვერდით მჯდარი ქერა შეკრთა, თუმცა ახლა მისი დაწყნარების თავი ნამდვილად არ მქონდა.
- ჯანდაბა ბლეიკ! ჯანდაბა!



კატეგორია: სასიყვარულო ისტორიები ★ | ნანხია: 30 | ავტორი: MIY | იხილე სრულად ★

« 1 2 3 4 5 ... 15 16 »
ძებნა
საიტის მენიუ
შესვლის ფორმა
კალენდარი
«  მაისი 2020  »
ორსამოთხხუთპარშაბკვ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
ჩანაწერების არქივი
ჩვენი გამოკითხვა
გჯერა ბედნიერების?
სულ პასუხი: 4509
სტატისტიკა
შემოგვიერთდით FACEBOOK-ზე